احكام هبه " هبه عبارت است از تمليك عين مجانا - بدون اين كه در مقابل عين عوضى دريافت كند - وبخشيده شده بايد عين - اگر چه به نحو مشاع - باشد ، نه منفعت ، وچه در خارج باشد يا در ذمه ، در صورتي كه به غير كسى كه در ذمهء اوست ببخشد ، واگر به كسى كه آن عين در ذمهء اوست ببخشد ، ذمهء مديون برئ مى شود ، ونمى تواند به آن چه بخشيده رجوع كند . مسأله 2416 - در هبه ايجاب وقبول معتبر است ، چه به لفظ باشد - مثل آن كه بگويد : " اين كتاب را به تو بخشيدم " وكسى كه به أو بخشيده شده بگويد : " قبول كردم " - يا به فعل باشد ، مثل آن كه كتاب را به قصد بخشش به طرف بدهد ، وأو هم به قصد قبول بگيرد . مسأله 2417 - معتبر است هبه كننده عاقل وبالغ وقاصد باشد ، وبر هبه اكراه نشده باشد ، وبه واسطهء سفاهت وافلاس ممنوع از تصرف در مالش نباشد ، ومالك مالي باشد كه مى بخشد ، يا بر آن ولايت داشته باشد ، واگر نه آن هبه فضولي است وصحت آن منوط به اجازه ء كسى است كه اجازه ء أو معتبر است . مسأله 2418 - در هبه قبض معتبر است ، پس اگر مالي را به كسى ببخشد ، تا به قبض أو ندهد ، هبه محقق نمى شود ، وبايد كسى كه مال به أو بخشيده شده ، به اذن هبه كننده قبض كند ، ولى اگر آن چه را بخشيده ، در تصرف كسى باشد كه به أو بخشيده ، كفايت از قبض مى كند . وقبض در غير منقول - مانند خانه وزمين - به اين است كه مانع از تصرف را بر طرف كند ، ومال را در استيلاى كسى كه به أو بخشيده قرار دهد ، ودر منقول به اين است كه به طرف بدهد ، وطرف هم از أو بگيرد . مسأله 2419 - اگر مالي را به كسى كه به حد بلوغ نرسيده يا به ديوانه ببخشد ، معتبر